H επέλαση των 150.000.000: XLI
Μόνο τότε
σας είδα.
Στον σπασμένο σβέρκο του ιρακινού εδάφους.
Και στο βρυχώμενο αίμα του αμμοχάλικου της Ατότσα.
Και στο Πόθο**:
υψώνοντας τα τσιγκέλια τους μετά από μια θλιβερή σπορά,
οι αφαλοί των ανθρώπων που ξεκοίλιασε
το μαχαίρι των σκυλιών του Αφεντικού.
Εγώ φροντίζω τα εντόσθια των νυφών που χάθηκαν
-οι ώμοι των παιδιών έμειναν δίχως ώρα ·
φροντίζω τις κουρασμένες προσευχές της γης
και το μακριά μαλλιά όλων των πεθαμένων μας.
Είμαι ο λαός χωρίς μαχαίρι και τρεις φορές ρημαγμένος,
ο ψίθυρος μιας βουβαμένης υπόθεσης.
Εγώ φροντίζω τα λουλούδια και τις χτένες:
είμαι ένας άνθρωπος στο ύψος όλων των μορφασμών σας.
Και ξύνω στα πλευρά του κτήνους
φιλώντας το απίθανο που στο αίμα σας μιλάει:
είμαι ο άνθρωπος που κρεμάει από έναν αφαλό,
το θαμμένο θυμό στα πηγάδια του κόσμου.
Και σας λέω:
πως η φωτιά θα βροντήξει απ ’ τους καθρέφτες
πως ένα άλογο θα γυρίσει ανάποδα στο στόμα μας
πως πάντοτε οι πληγές
όλων αυτών των παιδιών
θα βγουν σχεδόν με έκρηξη από έναν στέρεο ουρανό.
Μόνο τότε
σας είδα,
τους μεν και τους δε,ξεραμένο αίμα τώρα ενωμένο.
Έκτοτε ας είναι ο άνθρωπος:
εγώ ουρλιάζω στο ίδιο σας
τον ομφάλιο λώρο.
(traducción de Costas Vrajnós,
publicada en Cuatro jóvenes poetas españoles,
ICA-Ianós, Atenas, 2008)
